müptelâ [مبتلی]

Bir maddeye iptilası olan, ona düşkün kimse; bağımlı.

“Virür keyfiyyet gerçi evvel safâ
Olur sonra ammâ kişi mübtelâ”
(Keşfî, m. XVI. asır)

“Hat gelelden âfet-i devrânumun ruhsârına
Fâriğ oldum bâdeden esrâra oldum mübtelâ”
(Beyânî, m. XVI. asır)

“Mübtelâsına gehî eyler vefâ
Gâhî katleyler amân virmez ana”
(Vardarlı Fazlî, m. 1636)

“Şol mertebe mübtelân olan kimesnelerün nısf saat vücudı emrâz-ı muhtelifeden münfekk olmayup beli bükilüp kaddini dâl idersin...”

(Muhâleme-i Mükeyyifât, h. 24 Rebiülevvel 1163/ m. 3 Mart 1750)

“—Sen kokain çekiyormuşsun.
—Ben mi? Ne münasebet?
—Saklama. Hem bir kokain müptelâsı gibi çekiyormuşsun?”
(Aka Gündüz, 1931)

“Belirli bir zümrede morfin alışkanlıkları vardı ama müptelalara bir sağlık sorunu diye bakıldığından doktorların tedavisi altında ihtiyaçları karşılanırdı.”
(Gündüz Vassaf, 2000)